×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» پرسش و پاسخ امام حسین (ع) » معنی گریه و شیون حضرت زهرا از واقعه كربلا در بهشت

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۳/۱۶ - ۷:۵۲

 77 بازدید

معنی گریه و شیون حضرت زهرا از واقعه كربلا در بهشت

چگونه حضرت زهرا سلام الله علیها در بهشت از واقعه كربلا در عذاب است و شیون می كند؛ مگر اولاً بهشت جای عذاب است؟! و ثانیاً مگر امام حسین علیه السلام اكنون در بهشت نزد مادر گرامی شان نیستند كه از فراق شان گریه می كنند؟

معنی گریه و شیون حضرت زهرا از واقعه كربلا در بهشت

پرسش: چگونه حضرت زهرا سلام الله علیها در بهشت از واقعه كربلا در عذاب است و شیون می كند؛ مگر اولاً بهشت جای عذاب است؟! و ثانیاً مگر امام حسین علیه السلام اكنون در بهشت نزد مادر گرامی شان نیستند كه از فراق شان گریه می كنند؟

در پاسخ به این سئوال مطالبی به شرح ذیل بیان می شود.

الف: بدون تردید ابعاد گوناگون حادثه عاشورا از آن واقعه ای بی نظیر ساخته است و این بی بدیل بودن هم از جهت درندگی و ظلم دشمنان امام حسین علیه السلام و هم از جهت تنهایی و مظلومیت اباعبدالله الحسین علیه السلام می باشد و هر یكی از این دو جهت به این مصیبت عظمی شكل خاصی داده است و ظلمی كه در حق امام حسین علیه السلام و اهل بیت آن حضرت روا داشته شده است از ظلم هایی كه نسبت به دیگر معصومین روا داشته شده بسی عمیق تر و فجیع تر است و همین امر موجب شده است كه زمین و آسمان بر او اشك بریزد یعنی اشك و گریه بر آن حضرت صرف بروز یك عاطفه انسانی نیست بلكه قتل و شهادت امام حسین علیه السلام موجب تزلزل در جمیع نظام عالم گردیده است و هر موجودی به تناسب هویت خود بر امام علیه السلام به نحو ویژه ای گریسته است.
ابن عساكر نقل نموده است كه روز قتل امام حسین علیه السلام در بیت المقدس و شام سنگی را بر نداشتند الاّ این كه زیر آن خون مشاهده كردند و روز شهادت او هوا تیره شد و آفاق تغییر كرد و آسمان به گونه ای سیاه شد كه ستاره ها ظاهر گردید و خورشید گرفت و آفاق آسمان بعد از قتل او ۶ ماه به طور غیر معمول هنگام طلوع و غروب سرخ رنگ بود لذا چگونه می توان از ریختن اشك ها جلوگیری كرد در حالی كه آسمان بر او خون گریسته همان طوری كه بر یحیی بن زكریا اشك خون ریخته است. [۱]

ب: راجع به گریه و شیون فاطمه زهرا سلام الله علیها بر مصائب فرزندش امام حسین علیه السلام آن هم بعد از شهادت حضرت اباعبدالله علیه السلام روایات مختلفی وجود دارد كه به برخی اشاره می شود.

۱٫ مطابق برخی از روایات از سوی فاطمه زهرا سلام الله علیها در آسمان ها مجلس ماتم و عزا برای اباعبدالله الحسین علیه السلام بر پا می شود به این بیان كه هرگاه دخت گرامی پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله از فراز آسمان ها بر شهادتگاه فرزندش نظاره می كند، در سوگ او به گونه ای شیون می نماید كه تمامی موجودات آسمان ها و زمین و دریا و فرشتگان سوگوار می گردند. آنگاه پیامبر گرامی اسلام صلّی الله علیه و آله او را آرامش می بخشد و او برای زایران و شیفتگان حسین علیه السلام دعا می كند. [۲]

۲٫ مجلس عزا و ماتم برای امام حسین علیه السلام در روز محشر در حالی برگزار می شود كه فاطمه سلام الله علیها پیراهن گلگون به خون فرزندش را در دست گرفته وارد صحرای محشر می شود و در سوگ او به شدت اشك می ریزد آنگاه پیامبر و فرشتگان و تمامی مؤمنان در سوگ او سیلاب اشك جاری می سازند… [۳]

۳٫ امام صادق علیه السلام از پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله روایت می نماید كه روز قیامت گنبد نورانی برای فاطمه سلام الله علیها بنا می كنند. و امام حسین علیه السلام وارد می شود در حالی كه سر در بدن ندارد همین كه نظر فاطمه سلام الله علیها به او می افتد آن چنان ناله ای سر می دهد كه هیچ فرشته مقرب و هیچ پیامبر مرسلی و بنده مؤمنی نمی ماند الاّ این كه بر او گریه می كنند. [۴]

حال با توجه به مطالبی كه بیان شد در پاسخ سئوال فوق برخی ها نظیر شهید مطهری رحمة الله علیه با استناد به فرموده امام حسین علیه السلام كه «هیچ پاره تنی از رسول خدا صلّی الله علیه و آله نیست جز این كه با آن حضرت در حضیره القدس به سر می برد… و من امام حسین علیه السلام آرزو دارم كشته شوم چون علاقه مندم به پدرم، جدم و مادرم ملحق شوم…» می گوید: بی تابی و شیون فاطمه زهرا سلام الله علیها برای امام حسین علیه السلام وجهی ندارد و فلسفه ترغیب ائمه علیهم السلام به عزاداری برای اباعبدالله علیه السلام مطلب دیگری است نه همدردی با حضرت زهرا سلام الله علیها. [۵] بر این اساس فاطمه زهرا سلام الله علیها شیون و ناله ای ندارد زیرا فرزندش امام حسین علیه السلام در كنارش هست.

این سخن كه فلسفه ترغیب ائمه علیهم السلام به عزاداری برای امام حسین علیه السلام مطلب دیگری است نه همدردی با حضرت زهرا سخن صحیحی است ولی با توجه به روایات كه دلالت بر گریه حضرت زهرا سلام الله علیها بر امام حسین علیه السلام می كند شاید بتوان گفت گریه و شیون فاطمه زهرا سلام الله علیها هنگام یاد آوری مصائب فرزندش امام حسین علیه السلام امری طبیعی است، چون بعد از مرگ هر چند راه تكامل عملی وجود ندارد امّا راه تكامل علمی باز است و این تكامل علمی برای همه هست حتی برای كسانی كه مسائل و اموری از قبیل جهنم و بهشت و… برای آنان افسانه و اساطیر الاولین در این دنیا به شمار می آمد اینان نیز تكامل علمی پیدا می كنند و به علم حضوری می یابند كه آنچه انبیا به آنان خبر داده بودند، عین حقیقت بوده است.

بنابراین فاطمه زهرا سلام الله علیها وقتی مصایب فرزندش حسین علیه السلام را به یاد می آورد یا متأثر نمی شود كه خیلی بعید است. یا متأثر و متأسف می شود چنان كه اشاره شد كه گریه بر مظلومیت ولی خدا امكان دارد حتی در صورتی كه هیچ جدائی و فراقی بین گریه كننده و آن كسی كه بر او گریه می شود وجود نداشته باشد و دلیل و شاهد این سخن همان مجالس عزا و گریه های پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله و فاطمه زهرا سلام الله علیها و امام علی علیه السلام و امام حسن علیه السلام در زمان حیات امام حسین علیه السلام برای آن حضرت می باشد. [۶]

یعنی با این كه پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله و فاطمه زهرا سلام الله علیها و امام حسین علیه السلام در یك جا جمع بوده ولی به موجب اطلاع یافتن از مصائب اباعبدالله علیه السلام بر آن حضرت اشك ریخته اند و بی تابی كرده اند و این در حالی بوده است كه هنوز امام حسین علیه السلام شهید نشده است و فاطمه زهرا سلام الله علیها به صرف مطلع شدن از شهادت و مظلومیت امام حسین علیه السلام گریان شده است در حالی كه گریه فاطمه زهرا سلام الله علیها در عالم برزخ و بهشت برزخی و نیز در صحرای محشر بعد از شهادت آن حضرت و بعد از آن است كه صحنه شهادت و كیفیت قتل حضرت تجسم یافته و متمثل شده است و معصومین علیهم السلام آن را مشاهده كرده اند.

آری آن بهشتی كه در آن حزن و اندوه وجود ندارد همان بهشتی است كه صالحان بعد از حساب و عبور از پل صراط به آن می رسند و آن همان بهشت جاویدانی است كه خدا وعده اش را داده است و اهل آن آنگاه به آن می رسند كه دادگاه عمومی روز محشر به پایان می رسد و به اعمال خلایق رسیدگی می شود. لذا پیش از ورود به بهشت جاویدانی چه در عالم برزخ و چه در صحرای محشر حزن و اندوه تصور دارد حال این محزون شدن چه در اثر یاد آوری مصایبی باشد كه در دنیا بر محبوب كسی و یا خود انسان وارد شده است و چه انسان برای دادخواهی در محكمه عدل الهی گریه كند و محزون شود و پایان یافتن حزن و اندوه با یاد آوری مصیبت، آنگاه صورت می گیرد كه غصه ها فراموش شود.

چنان كه در ادامه روایت شماره ۳ می خوانیم بعد از آن كه حضرت زهرا سلام الله علیها اهل محشر را با ناله های خود می گریاند، خدا قاتلان و یاری كنندگان و شركت كنندگان در قتل امام حسین علیه السلام را گرد هم می آورد و آنان كشته می شوند و محشور می شوند، سپس كشته می شوند و محشور می شوند و همین طوری این كشته شدن آنان ادامه می یابد تا جایی كه از فرزندان رسول خدا صلّی الله علیه و آله كسی نمی ماند كه قاتلان حسین علیه السلام به دست او كشته نشده باشد و در همین وقت است كه خشم ها فرو می نشیند و غصه ها از یاد می رود.

امام صادق علیه السلام در ادامه این روایت می فرماید: «شیعیان ما مؤمنان راستینی هستند كه بی گمان با ما در اندوه و حسرت طولانی این مصیبت همراه شدند». [۷] این بخش از روایت دلالت می كند كه حسرت مصیبت شهادت امام حسین علیه السلام طولانی است و هرگاه به یاد كسی بیاید محزون می شود و این حزن آنگاه پایان می پذیرد كه غصه ها به فراموشی سپرده شود و آن وقتی است كه از قاتلان امام حسین علیه السلام انتقام گرفته شود.

پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله می فرمایند: روز قیامت به فاطمه سلام الله علیها گفته می شود داخل بهشت شو؟ فاطمه می گوید داخل نمی شوم تا این كه بدانم پس از من با فرزندم چه كردند. به فاطمه سلام الله علیها گفته می شود به اهل محشر نگاه كن حضرت نگاه می كند و حسین را در حالی می بیند كه سر در بدن ندارد، ناله ای سر می دهد كه من و فرشتگان را به گریه و شیون وا می دارد و در این وقت خداوند خشم می كند و قاتلان امام حسین علیه السلام را به آتش عذابش می سوزاند». [۸]

از آن چه گفته شد می توان نتیجه گرفت كه:

اولا گریه فاطمه زهرا سلام الله علیها به موجب فراقش از امام حسین علیه السلام نیست، بلكه به موجب یاد آوری ستم ها و مصائبی است كه بعد از حضرت زهرا سلام الله علیها در حق امام حسین علیه السلام روا داشته شده و فاطمه سلام الله علیها هر چند با فرزندش امام حسین علیه السلام در بهشت برزخی به سر می برد، ولی به سبب این كه مصائب فرزندش را به یاد آورده و آن را ادراك می نماید، متأثر می گردد و بر مصایب فرزندش اشك می ریزد و این گریه موجب آرامش خاطر حضرت زهرا می گردد، لذا از گریه ایشان شاید درست نباشد كه به شكنجه و عذاب تعبیر شود.

ثانیا همان طوری كه اشاره شد این كه در برخی از روایات به گریه حضرت زهرا سلام الله علیها بر مصائب فرزندش امام حسین علیه السلام اشاره شده است، این ناله ها یا مربوط است به زمانی كه حضرت اباعبدالله علیه السلام هنوز شهید نشده و یا مربوط است به زمانی كه حضرت شهید شده ولی هنوز قیامت تحقق نیافته و یا مربوط است به صحرای محشر كه حضرت زهرا وقتی آن وضع دلخراش فرزندش را مشاهده می نماید شیون و ناله می كند و همه اهل محشر را می گریاند و بر اساس برخی از روایات ناله حضرت در صحرای محشر برای دادخواهی است و از خداوند می خواهد كه در مورد قاتلان امام حسین علیه السلام داوری نماید.

ثالثا گریه فاطمه زهرا سلام الله علیها در عالم برزخ و صحرای قیامت بر مصائب فرزندش حسین علیه السلام می باشد نه به جهت فراق و دوری از ایشان و هیچ محذوری ندارد كه حضرت زهرا سلام الله علیها به دلیل یاد آوری مصائب فرزندش اشك بریزد در حالی كه فرزندش در كنارش باشد چنان كه پیش از شهادت امام حسین علیه السلام نیز بر مصائب او اشك ریخته است.

پی نوشت:
۱٫ ابن عساکر، ترجمه الحسین، مجمع احیاء الثقافه الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۱۴ق، ص۳۵۴٫ ینابیع الموده، ج۳، ص۹۵٫
۲٫ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، بیروت، موسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۴۵، ص۲۲۵٫
۳٫ الاسفراینی، ابواسحاق، نور العین فی مشهد الحسین، تونس، المنار، ۱۹۵۶، ص۸۳٫ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۱۰۷٫
۴٫ شیخ صدوق، محمد بن بابویه، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ارمغان طوبی، چاپ اول، ۱۳۸۲ش، ص۴۹۶٫
۵٫ مطهری، مرتضی، مجموعه آثار (حماسه حسینی)، تهران، انتشارات صدرا، چاپ پنجم، ۱۳۸۱ش، ج۱۷، ص۱۱۱٫
۶٫ شوشتری، جعفر، خصائص الحسینیه، قم، نشر حاذق، چاپ هفتم، ۱۳۸۰ش، ص۲۵۳٫
۷٫ شیخ صدوق، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص۴۹۶، همان.
۸٫ شیخ صدوق، محمد بن بابویه، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص۴۹۸٫

منبع: پرسمان   http://porsemani.ir


برچسب ها : , , ,
دسته بندی : پرسش و پاسخ امام حسین (ع)

دیدگاه بسته شده است.