×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» پرسش و پاسخ امام حسین (ع) » ماجرای ارتباط هروله با امام حسین علیه‌السلام

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۳/۱۴ - ۱۴:۳۹

 14 بازدید

ماجرای ارتباط هروله با امام حسین علیه‌السلام

مقصود از «هروله» كه به امام حسین علیه السلام در روز عاشورا نسبت می دهند، چیست؟

ماجرای ارتباط هروله با امام حسین علیه‌السلام

پرسش. مقصود از «هروله» كه به امام حسین علیه السلام در روز عاشورا نسبت می دهند، چیست؟
هروله در لغت به معنی نوعی راه رفتن است كه حد متوسط دویدن و راه رفتن عادی است. یعنی دویدن آرام و كنایه از سرعت اجابت خدای تعالی و قبول توبه بنده است.
هرول الرجل: راه رفتن مرد بین دویدن و آهسته رفتن. [۱] فیروز آبادی می گوید: هروله، زیاده در راه رفتن است. یعنی سرعت دادن به راه رفتن. [۲]
اما در اصطلاح، هروله به راه رفتن در بخشی از مسعی (محل سعی بین صفا و مروه) كه حاجیان و عمره گذاران در مكه عمل را انجام می دهند. یعنی سعی بین صفا و مروه كه از اركان حج و عمره است. در قسمتی از این محل مستحب است كه حاجی و عمره گذار مَرد، هروله كند، یعنی به راه رفتن خود كمی سرعت دهد. به طوری كه نه راه رفتن عادی باشد و نه دویدن با سرعت. به این عمل هروله می گویند.
چنان چه فقها و عرفا می گویند: مستحب است كه مردان به صورت آرام، در بخشی از مسیر بین صفا و مروه بدوند و هروله كنند این به معنای فرار از هوای نفس و زیر پا گذاشتن غرور و قدرت آدمی است. [۳]
و به همین مضمون حدیثی از امام صادق علیه السلام وارد شده است كه حضرت می فرمایند: «هرول هروله هرباً من هواك و تبرأ من حولك و قوتك؛ برای فرار از هوای نفس هروله كن و خود را از قوت و غرور مبرا كن.» [۴]
همان طور كه اشاره شد هروله عمل مستحبی است كه مخصوص مردان است. ولی برای زنان جایز نیست كه هروله كنند و شاید حكمت این مطلب آن باشد كه با توجه به مخلوط بودن زنان و مردان در حال سعی دویدن (آرام) بانوان گاهی موجب تحریك مردان می شود و تأثیر منفی بر فضای معنوی مسعی می گذارد. چنان كه پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله فرمودند: «یا علی لیس علی النساء هروله بین الصفا و المروه؛ ای علی برای زنان بین صفا و مروه هروله جایز نیست.» [۵]
و همچنین مستحب است كه حاجی در وادی محسّر كه مكانی بین مشعر و منی است و محل نابودی اصحاب فیل است، به صورت هروله رد شود و توقف نكند. [۶]
در فلسفه استحباب هروله در مسعی آمده كه شیطان خود را به ابراهیم علیه السلام نمایاند و ابراهیم از دست او گریخت تا با وی هم سخن نشود [۷] و یا اینكه ابراهیم به دستور جبرئیل بر شیطان حمله ور شد و شیطان گریخت. [۸] (البته بین دو تعبیر در دو روایت می شود به این صورت جمع كرد. شاید ابراهیم یك بار از دست شیطان گریخت و سپس به دستور جبرئیل بر او حمله ور شده است و این بار شیطان از دست ابراهیم گریخته است.
از این رو دویدن (هروله) و به تعبیر دیگر راه رفتن سریع، در بین صفا و مروه مرسوم شد. پس می بینیم كه این گونه راه رفتن كه یك نوع عمل استحبابی است برای مردان در اعمال حج و عمره از زمان حضرت ابراهیم باقی مانده است.
درباره امام حسین علیه السلام شاید منظورشان این باشد كه امام رفتن و برگشتنش، به سوی قتلگاه و خیمگاه به صورت، راه رفتن هروله ای بوده است و این منافات ندارد، ولی اگر كسی بخواهد بگوید استحباب هروله در حج به خاطر امام حسین علیه السلام می باشد، یا این كه مستحب است در روز عاشورا یا در مجالس روضه، هروله كرد، چنین چیزی در اخبار و احادیث وارد نشده است.
و البته امروزه در برخی مناطق كشور، مثل كرمانشاه، در ایام عزاداری امام حسین علیه السلام خیمه برپا می كنند، قتلگاه درست می كنند و به صورت تعزیه و عزاداری، بین این دو محل، به روش هروله رفت و آمد می كنند.
پی نوشت:
۱٫ ابن منظور، لسان العرب، ج۱۱، ص۶۹۵، ماده هرول.
۲٫ فیروز آبادی، قاموس المحیط، ج۳، ص۳۸۷٫
۳٫ نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت، اسرار و معارف حج، تهران، دار الحدیث، ۱۳۸۵ش ص۱۹۱٫
۴٫ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، بیروت، موسسه الوفاء، ۱۴۰۳ق، ج۹۶، ص۱۲۴٫
۵٫ شیخ صدوق، الخصال، قم، جامعه مدرسین، (بی تا)، ص۵۱۱٫
۶٫ صافی گلپایگانی، مناسک حج، ص۱۶۴، مسئله ۱۶۳٫
۷٫ مجلسی، محمد باقر، همان، ص۲۳۷٫
۸٫ همان، ص۲۳۴٫

منبع: پرسمان   http://porsemani.ir


برچسب ها : , ,
دسته بندی : پرسش و پاسخ امام حسین (ع)

دیدگاه بسته شده است.