×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» پرسش و پاسخ امام حسین (ع) » فلسفه سياه پوشى در ايام عزادارى

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۳/۱۳ - ۱۴:۰۹

 84 بازدید

فلسفه سياه پوشى در ايام عزادارى

چرا در ايام عزادارى سیاه می پوشیم

فلسفه سياه پوشى در ايام عزادارى

پرسش. فلسفه سياه پوشى در ايام عزادارى چيست؟

رنگ سياه از جهات گوناگون، آثار و خواص مختلف دارد و به اعتبار هر يك از اين خواص، در مورد يا مواردى خاص، فرد يا گروهى مخصوص براى منظور ويژه خويش از آن بهره مى گيرند. رنگ سياه از جهتى رنگ پوشش است؛ يعنى، رنگ تيره سبب استتار و اختفا مى گردد و گاه براى چنين امرى به كار گرفته مى شود. [۱]
رنگ سياه از جهت ديگر، رنگ هيبت و تشخص است و از اين رو، لباس رسمى شخصيت ها نوعا سياه يا سرمه اى سير است، و در نقل هاى تاريخى موارد فراوانى را مى توان يافت كه براى نشان دادن هيبت و تشخص فرد، گروه، حكومت يا مسأله اى از اين رنگ استفاده مى شده است. [۲]
يكى ديگر از خواص و آثار رنگ سياه، آن است كه اين رنگ به صورت طبيعى، رنگى حزن آور و دلگير و مناسب عزا و ماتم است. از همين رو، بسيارى از مردم جهان، از اين رنگ به عنوان اظهار غم و اندوه از مرگ دوستان و عزيزان خود سود مى جويند.
امّا بايد توجه داشت كه انتخاب رنگ سياه در ايام سوگوارى – علاوه بر نكته فوق – علتى منطقى عاطفى نيز دارد و آن عبارت است از اين حقيقت كه كسى كه در ماتم عزيزان خويش، جامه سياه مى پوشد و در و ديوار را سياهپوش مى كند، با اين عمل مى خواهد بگويد و بفهماند كه: «تو، مايه روشنى چشم من و در حكم فروغ ديدگان من بودى و دفن پيكر تو در دل خاك بسان افول ماه و خورشيد در چاه مغرب، سينه حيات و زندگى را در چشمم تيره و تار ساخته و زمين و زمان را در سياهى و ظلمت فرو برده است».
چنان كه حضرت زهرا سلام الله علیها در روز هشتم رحلت حضرت رسول صلّی الله علیه و آله بر سر قبر آن حضرت رفت و فرياد برآورد: «يا ابتاه انقطعت بك الدنيا بانوارها و زوت زهرتها و كانت ببهجتك زاهرة فقد اسودَّ نهارها، فصار يحكى حنادسها رطبها و يابسها… و الأسى لازمنا…؛ اى پدر! تو رفتى و با رفتن تو، دنيا روشنى هاى خويش را از ما برگرفت و نعمت و خوشى اش را از ما دريغ كرد. جهان، به حسن و جمال تو، روشن و درخشان بود (ولى اكنون با رفتن تو) روز روشن آن سياه گشته و تر و خشكش حكايت از شب هاى بس تاريك دارد… و حزن و اندوه، همواره، ملازم ما است…». [۳]
بى مهر رخت، روز مرا نور نمانده است
و ز عمر، مرا جز شب ديجور نمانده است
بنابراين، سياه پوشى، به دليل رمز و رازى كه در اين رنگ نهفته است؛ به عنوان يك رسم طبيعى و سنت منطقى نشان حزن و اندوه دارد و پيروان اهل بيت علیهم السلام در ايام عزادارى، لباس سياه بر تن مى كنند؛ زيرا لباس سياه، نشانه عشق و دوستى به ساحت آنان، اعلام جانبدارى از سرور آزادگان، در جبهه ستيز حق و باطل و اظهار تيره شدن آفاق حيات معنوى است. [۴]
لباس مشكين در عزادارى امامان نور علیهم السلام – خصوصا سالار شهيدان – جسمى تيره، ولى جانى روشن دارد. در ظاهر سياه است ولى در باطن سپيد و چه خوش گفته است شيخ محمود شبسترى در گلشن راز:
سياهى گر بدانى نور ذات است
به تاريكى درون، آب حيات است
چه مى گويم، كه هست اين نكته باريك
شب روشن ميان روز تاريك
پی نوشت:
۱٫ نگا: يادداشت هايى در زمينه فرهنگ و تاريخ، صص ۲۷۲-۲۷۳٫
۲٫ ابن اثير يكى از مورخان برجسته مى نويسد: ابومسلم خراسانى روزى خطبه خواند. مردى برخاست و پرسيد: اين علامت سياه كه بر تو مى بينم، چيست؟ گفت: ابوزبير از جابر بن عبدالله انصارى روايت كرده است كه گفت: پيغمبر صلّی الله علیه و آله هنگام فتح مكه عمامه سياهى بر سر داشت و اين لباس هيبت و لباس دولت است. (ترجمه الكامل، ج ۹، ص ۱۱۴).
۳٫ بحارالانوار، ج ۴۳، صص ۱۷۴ – ۱۸۰٫
۴٫ نگا: سياهپوشى در سوگ ائمه نور، صص ۳۱ – ۵۳٫


برچسب ها : ,
دسته بندی : پرسش و پاسخ امام حسین (ع)

دیدگاه بسته شده است.