×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» پرسش و پاسخ امام حسین (ع) » عمر بن سعد و نجات امام سجاد علیه السلام

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۳/۲۲ - ۱۸:۱۵

 55 بازدید

عمر بن سعد و نجات امام سجاد علیه السلام

بعد از شهادت امام حسین در كربلا، وقتی شمر خواست امام سجّاد علیه السلام را به شهادت برساند، عمربن سعد نگذاشت، آیا عمر بن سعد عذاب می شود یا نه؟

عمر بن سعد و نجات امام سجاد علیه السلام

پرسش. بعد از شهادت امام حسین در كربلا، وقتی شمر خواست امام سجّاد علیه السلام را به شهادت برساند، عمربن سعد نگذاشت، آیا عمر بن سعد عذاب می شود یا نه؟

در مورد نقش عمر بن سعد در نجات امام سجاد علیه السلام باید گفت: اولاً آن چه در تاریخ كربلا آمده است این كه پس از واقعه روز عاشورا هنگامی كه دشمن، حضرت سیّدالشّهداء علیه السلام و تمام یاران باوفایش را به شهادت رسانید، به سوی خیمه های اهل بیت هجوم آوردند و به غارت خیام اباعبدالله علیه السلام پرداختند.

بسیاری از بزرگان به این مطلب اشاره كرده اند كه دراین هنگام «شمر» و گروهی از پیاده نظام او، هنوز مشغول غارت خیمه ها بودند كه به «علی» فرزند گرانمایه «حسین بن علی علیه السلام» كه نوجوان و بر بستر بیماری بود رسیدند و به سركرده خود «شمر» گفتند: آیا این نوجوان را نكشیم؟

«حمید بن مسلم» می گوید: من گفتم: سبحان الله، آیا كودكان و بیماران را هم بكشیم؟ [۱]، مگر جز این است كه این كودكی است بر بستر بیماری می باشد. او می گوید: من به این صورت از تعرّض آنان به فرزند «حسین علیه السلام » جلوگیری كردم، تا «عمربن سعد» رسید و گفت: هان ای مردم؟! كسی به این نوجوان بیمار آسیبی نرساند و هیچ كس به خیمه بانوان نزدیك نشود. [۲]

پس بنابر نقل تاریخ، كسی كه با سخنان خود مانع از كشته شدن امام سجّاد علیه السلام شده است حمید بن مسلم است.

و نیز فداكاری عمّه سادات حضرت زینب سلام علیها در این هنگام نیز خود عامل مهمّی در جلوگیری از قتل سیّد الساجدین علیه السلام به شمارمی آید. چرا كه حضرت زینب سلام الله علیها هنگامی كه از قصد شمر مطلع گردید، گفت: او هرگز كشته نشود تا من كشته نشوم، آن گاه از او دست كشیدند. [۳]

آن چه در این جا قابل توجه است این كه، گر چه امام سجّاد علیه السلام در آن هنگام ۲۳ یا ۲۴ ساله بوده اند، ولی این تعبیر حمید بن مسلم به نوجوان و كودك بیمار، برای جلوگیری از قتل امام بوده است، چرا كه از مقرّرات جنگ های صدر اسلام بوده است كه كودكان و بیماران را نمی كشتند.

ثانیاً اگر بپذیریم كه عمر بن سعد این عمل را نیز انجام داده و مانع از كشته شدن امام سجّاد علیه السلام هم شده باشد، تنها یك عمل نیست كه انسان را از عقاب و عذاب می رهاند، بلكه ایمان ملاك اعمال است و عملی قبول می شود كه از مؤمن سر بزند و از شروط ایمان هم ولایت اهل بیت علیهم السّلام می باشد و عمربن سعد فاقد این شرط بوده است. از این روی عمل عمربن سعد قبول نخواهد بود.
لذا در این كه عمر بن سعد مستحق عذاب و عقاب می باشد، شكی نیست: به دلیل این كه او ایمان به ولایت اهل بیت علیهم السلام نداشته تا عمل وی پذیرفته شود زیرا كسی كه بر علیه امام زمان خود خروج كند كافر است و این مطلب را عمربن سعد به خوبی می دانست چرا كه امام حسین علیه السلام قبل از مقابله با سپاه یزید خود را به خوبی برای آنان معرّفی كرد.

علاوه بر این كه عمربن سعد خود، از قبل امام حسین علیه السلام را به خوبی می شناخت و با این شناخت، كلام خدا را كه می فرماید: «یا ایها الذین امنوا اطیعوا الله واطیعوا الرسول و اولی الامر منكم؛ ای مؤمنین خدا و رسول و اولی الامر از خودتان را اطاعت كنید» [۴] و نیز كلام رسول خدا را كه فرمود: «حسین منی و انا من حسین؛ حسین از من و من از حسینم» [۵] زیر پا نهاد و به خاطر مطامع دنیوی و مُلك ری حاضر شد در مقابل فرزند پیامبر اكرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم شمشیر بكشد. پس بنا به ادلّه فراوان، عمربن سعد مستحق عذاب و عقاب الهی است.

پی نوشت:
۱) طبری در كتاب «ذیل المذیّل»، ص ۶۳۰ آورده است كه «علی» فرزند امام حسین علیه السلام به همراه پدرش در كربلا بود او كه ۲۴ سال داشت، در آن شرایط در بستر بیماری بود. هنگامی كه حسین علیه السلام به شهادت رسید، شمر دستور كشتن وی را نیز صادر كرد، اما یكی از یارانش گفت: سبحان الله، آیا این جوان بیمار را هم می كشی؟!
۲) ابومخنف، اولین تاریخ كربلا، تحقیق هدی یوسفی غروی، ترجمه علی كرمی، ناشر: موسسه مطبوعاتی دارالكتاب، ص ۳۹۱، شیخ مفید، ارشاد، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، ج۲، ص۱۱۲٫ و سبط ابن جوزی، قم، تذكره الخواص، ص ۲۵۶ ـ ۲۵۸٫
۳) مقرّم، سیّد عبدالرزاق، مقتل الحسین، بیروت، دارالكتاب، ص ۳۰۱٫
۴) نسا:۵۹
۵) ابن قولویه، جعفربن محمد (م ۳۷۶ ه‍.ق)، كامل الزیارات، تحقیق عبدالحسین امینی، نجف، ۱۳۵۶ ه‍. ق، ص ۵۲ ـ۵۳٫


برچسب ها : , ,
دسته بندی : پرسش و پاسخ امام حسین (ع)

دیدگاه بسته شده است.