×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» مشاوره ازدواج » در دوران نامزدی چه اندازه با نامزدم رابطه داشته باشم؟

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۳/۰۶ - ۵:۵۳

 95 بازدید

در دوران نامزدی چه اندازه با نامزدم رابطه داشته باشم؟

حدود روابط در دوران نامزدی باید چقدر باشه؟ دوران نامزدی چقدر مناسبه و چه مدت باید باشه؟

در دوران نامزدی چه اندازه با نامزدم رابطه داشته باشم؟

پرسش: سلام. یک هفته است که نامزد شدیم؛ یعنی فقط خانواده‌ها رو دعوت كردیم و از رابطمون خبر دارن ولی عقد نیستیم. سوالم اینه که حدود روابطمون در این دوران باید چقدر باشه؟ دوران نامزدی چقدر مناسبه و چه مدت باید باشه؟

* * * * * *

پاسخ: پرسشگر گرامی، مطمئنا با فردی معتقد با فطرتی پاك و طالب پاكی و نورانیت روبرو هستیم و این صفات خوب شما را می ستاییم. امیدواریم راهنمای خوبی برای شما باشیم.

تا زمانی كه صیغه عقد شرعی بین شما و نامزدتان، جاری نشده باشد بر یكدیگر محرم نیستید و حكم سایر نامحرمان را دارید؛ لذا هرگونه گفتگوی تحریك آمیز و تماس بدنی و جنسی حرام است، اگر چه با رضایت خودتان باشد و بدانید كه در آینده با همدیگر ازدواج خواهید كرد.

تا زمانی كه محرم نشده اید از نظر شرعی نسبت به یكدیگر نامحرم هستید و نمی توانید مثل زن و شوهر رفتار نمایید و دست همدیگر را بگیرید یا با هم دیگر خلوت کنید.

بنابراین زن و مرد در صورتى مى ‏توانند با هم ارتباط برقرار كنند كه شرعا صیغه عقد ازدواج (دائم یا موقت) بین آنها جارى شده باشد. بنابراین وقتى پسر و دختر جوانى یكدیگر را براى زناشویى و زندگى مشترك انتخاب مى ‏كنند، بعد از مراسم عرفى خواستگارى و یا نامزدی اگر بخواهند با هم محرم باشند و بتوانند رفت و آمد داشته باشند، حتما باید صیغه عقد ازدواج بین آنها جارى بشود، وگرنه مثل دو فرد بیگانه‌هستند و نسبت به‌هم نامحرم می باشند و نمى‌‏توانند با هم ارتباط عاطفی داشته باشند. نگاه كردن آنها به یكدیگر نیز اگر از روى لذت و شهوت باشد حرام است و بدون لذت و شهوت هم فقط مرد مى‏ تواند به دست‏ها و صورت زن نگاه كند و زن هم تنها مى‏ تواند به جاهایى كه عرفا مردها نمى ‏پوشانند (مثل سر و صورت و دست‏ها) نگاه كند. بنابراین شرط مهم در دوران نامزدى از نظر اسلام همین است و شرایط یا راهى دیگر براى ارتباط وجود ندارد و به صِرف خواستگارى و قول و قرار عرفى، زن و مرد به یكدیگر حلال نمى ‏شوند.

لذا توصیه می شود تا قبل از اجرای صیغه عقد ازدواج، در برخورد و گفتگو با ایشان، هنجارهای شرعی زیر را رعایت كنید:

– از گفتگوهای تحریك كننده پرهیز شود.

– از نگاه‌‏های آلوده و شهوانی خودداری شود.

– حجاب شرعی رعایت شود.

– در گفتگوها قصد تلذّذ و ریبه در كار نباشد.

– دو نفر نامحرم در محیط بسته، تنها نمانند.

با توجه به موارد بالا خود شما هم اذعان دارید كه چنانچه دو طرف بخواهند حدود شرعی را رعایت كنند (که رعایت آنها برای یک مسلمان، واجب است) نه تنها از روابط خود با یكدیگر لذتی نمی برند بلكه این روابط در دوران نامزدی موجب فشار روانی بر آنان می شود؛ از این رو بهتر است دختر و پسر در اولین فرصت با اطلاع خانواده‌ها، نسبت به جاری كردن صیغه عقد اقدام كنند و بدون دلیل ان را به تاخیر نیندازند. اكنون كه تا حدی به بررسی سوال شما پرداختیم برای كامل شدن سوال به بررسی مدت دوران عقد می پردازیم:

طول مدت دوران عقد نیز بستگی به توافق دو طرف و خانواده‌های آنها دارد؛ زیرا گاهی به خاطر مشكلات و فراهم نبودن شرایط و امكانات مالی و یا … امكان تشكیل خانواده مستقل وجود ندارد؛ با این اوصاف، طبیعی است که دوره نامزدی طولانی خواهد شد ولی اگر موانعی وجود ندارد بهتر آن است تا ۶ ماه پس از اجرای عقد، مراسم عروسی برپا شود و زندگی مشترك را به طور مستقل آغاز نمایند. البته اگر در مورد همدیگر قضاوت نمی كنید، این دوره می تواند تا یك سال و نیم و یا دو سال هم طول بكشد. نشان آسیب زا نبودن مدت طولانی عقد، این است كه بگو مگو درباره مسائل جزیی و فرعی رخ ندهد. اگر این پدیده تكرار شد سریع، ازدواج را عملی نمایید (البته با این شرط که ملاک های اصلی (مانند ایمان و اخلاق) که ابتدای خواستگاری و ازدواج مدنظر داشتید و تحقیقات و مشورت ها و صحبت ها آن ها را ثابت می کرد، همچنان در فرد مورد نظرتان وجود داشته باشد).

بنابراین اگر پسر و دختر به اخلاق و روحیات یكدیگر نسبتا آشنا شده اند و آمادگی زندگی مشترك را پیدا نموده اند، و از امكانات مادی، ولو در حد معمولی و ساده، برای تشكیل زندگی برخوردارند، دلیلی برای طولانی شدن این زمان وجود ندارد. وجود دوران نامزدی از این جهت مفید است كه پسر و دختر را به روحیات یكدیگر آشنا می كند و شناخت آنها را نسبت به‌هم کامل تر می کند و آنان را برای شروع یك زندگی جدید و خداپسندانه آماده می سازد. ما اگر به اهمیت و جایگاه ویژه خانواده پی ببریم، برخود لازم و واجب می كنیم كه از هر نظر خود را برای آن آماده سازیم. هم از نظر اخلاقی و انسانی ویژگی های یك همسر خوب را در خود ایجاد كنیم و هم از نظر عاطفی از چنان توانایی برخوردار شویم كه «من» خود را به «ما» تبدیل كنیم و دیگر خواهی را به جای خود خواهی قرار دهیم و هم از نظر اطلاعات اولیه یك زندگی مشترك مثل مسائل مربوط به بهداشت ازدواج، فرزند آوری، تربیت فرزند و دیگر مسائل مربوط به آن، اطلاعات نسبتا جامعی داشته باشیم.

 

اما طولانی شدن این دوران (عقد) در صورتی كه دلیل و عذر مهمی در كار نباشد و در عین حال كه می توان با قناعت و محدود كردن و كاهش سطح انتظارات، یك زندگی ساده ای را آغاز كرد ولی مراسم عروسی و تشكیل خانواده مستقل را به تأخیر انداخت، ممكن است پیامدهای زیر را به دنبال داشته باشد :

  1. از آنجا كه زن و شوهر نمی توانند به ارضاء نیازهای جنسی خود به شكل كامل برسند، به طور ناخودآگاه‌هم كه شده بهانه‌های مختلفی مطرح شده و نكته سنجی های بی منطق و بی دلیل گسترش پیدا كرده و آرامش زندگی را به خطر می اندازد، و به جای اینكه ازدواج به آرامش بیانجامد، موجب مشاجرات و بگومگوهای مختلف می شود. چه بسا خودشان هم از منشأ و سرچشمه آن اطلاعی نداشته باشند.
  2. اگر خانواده دختر آمادگی كافی برای تشكیل خانواده مستقل دخترشان را داشته باشند و جهیزیه دخترشان را آماده كرده اند پس از عقد دخترشان چه بسا احساس می كنند این دختر از آن كسی دیگری است و چه بهتر است به خانه بخت برود و هر روز منتظر دیدن زندگی مشترك فرزندشان هستند. بخصوص اگر در خانواده شان فرزند بزرگ و دم بخت دیگری نیز داشته باشند.
  3. دختر پس از جاری شدن صیغه عقد، یك نوع دلبستگی شدیدی به‌همسر خود پیدا می كند و از آنجا كه نمی تواند تمام اوقاتش را با شوهر خود باشد، احساس تنهایی می كند و این احساس تنهایی در فضای روانی دختر تأثیر منفی می گذارد.
  4. پسر نیز دلیل موجهی برای طولانی شدن دوران نامزدی نمی بیند و هر لحظه آرزوی آن را دارد كه به مطلوب خود نائل آید و او نیز ممكن است دچار آشفتگی روحی شود و در حالت انتظار به سر خواهد برد.
  5. یكی دیگر از نكات، سخنان اطرافیان، خویشان و همسایگان و … است كه با طولانی شدن این دوران به حدس و گمان های بی اساس روی می آورند و چراها و فلسفه‌های مختلفی را طرح می كنند كه چه بسا هیچ كدام به واقعیت نزدیك نباشد و به تدریج در زندگی این زن و شوهر جوان وارد شده و آنها را دچار آشفتگی می كند.

در پایان لازم به ذكر است اگر دلیل موجه و منطقی در كار باشد و با صراحت و شفافیت كامل موضوع بین دو خانواده مطرح شده باشد و جلوی برخی شك و شبهه‌ها را گرفته باشند و راهكارهای مناسبی برای طولانی شدن این دوران اعمال كنند، مطمئنا خواهند توانست هر دو و خانواده‌های آنها تأثیرات بیان شده را كاهش داده و از آرامش مناسبی برخوردار باشند.

 

نویسنده : گروه روانشناسی و مشاوره پرسمان

منبع: پرسمان   http://porsemani.ir


برچسب ها : , ,
دسته بندی : مشاوره ازدواج

دیدگاه بسته شده است.