×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی سایدبار


» وقف در قرآن » آیات انفاق – سوره سجده، آیه ۱۶

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۱۲/۰۸ - ۱۶:۴۹

 74 بازدید

آیات انفاق – سوره سجده، آیه ۱۶

تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ (تنها کسانی به آیات ما ایمان می‌آورند که…) پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور می‌شود (و بپا می‌خیزند و رو به درگاه خدا می‌آورند) و پروردگار خود را با بیم و امید می‌خوانند، و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند! * […]

آیات انفاق – سوره سجده، آیه ۱۶

تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ

(تنها کسانی به آیات ما ایمان می‌آورند که…) پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور می‌شود (و بپا می‌خیزند و رو به درگاه خدا می‌آورند) و پروردگار خود را با بیم و امید می‌خوانند، و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند!

* * * * * * * *

تفسیر نمونه

(در ادامه بیان صفات برجسته مؤمنان راستین، و ذکر اصول عقیدتى و برنامه‌هاى عملى آنها به طور فشرده، در این آیه می‌فرماید:)

وصف دیگر آنها تواضع و فروتنى و ترك هر گونه استكبار است چرا كه كبر و غرور نخستین پله نردبان كفر و بى ایمانى است، و تواضع و فروتنى در مقابل حق و حقیقت نخستین گام ایمان است! آنها كه در راه كبر و خودبینى گام برمى‌دارند نه در برابر خدا سجده مى‌كنند، نه تسبیح و حمد او را بجا مى‌آورند، و نه حق بندگان او را به رسمیت مى‌شناسند، آنها بت بزرگى دارند و آن خودشان است! سپس به اوصاف دیگر آنها اشاره كرده مى‌گوید: «پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور مى‌شود» بپا مى‌خیزند و رو به درگاه خدا مى‌آورند و به راز و نیاز با او مى‌پردازند (تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ). [۱]

آرى آنها به هنگامى كه چشم غافلان در خواب است مقدارى از شب را بیدار مى‌شوند، و در آن هنگام كه برنامه‌هاى عادى زندگى تعطیل است و شواغل فكرى به حداقل مى‌رسد، و آرامش و خاموشى همه جا را گرفته و خطر آلودگى عبادت به ریا كمتر وجود دارد خلاصه بهترین شرائط حضور قلب فراهم است با تمام وجودشان رو به درگاه معبود مى‌آورند، و سر بر آستان معشوق مى‌سایند، و آنچه در دل دارند با او در میان مى‌گذارند، با یاد او زنده‌اند و پیمانه قلب خود را از مهر او لبریز و سرشار دارند.

سپس مى‌افزاید: «آنها پروردگار خود را با بیم و امید مى‌خوانند» (یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً).

آرى دو وصف دیگر آنها «خوف» و «رجا» یا «بیم» و «امید» است.

نه از غضب و عذاب او ایمن مى‌شوند، و نه از رحمتش مایوس مى‌گردند، توازن این بیم و امید كه ضامن تكامل و پیشروى آنها در راه خدا است همواره در وجودشان حكم‌فرما است.

چرا كه غلبه خوف بر امید، انسان را به یاس و سستى مى‌كشاند.

و غلبه رجاء و طمع انسان را به غرور و غفلت وا مى‌دارد، و این هر دو دشمن حركت تكاملى انسان در سیر او به سوى خدا است.

آخرین و هشتمین ویژگى آنها این است كه: «از آنچه به آنها روزى داده‌ایم انفاق مى‌كنند» (وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ).

نه تنها از اموال خویش به نیازمندان مى‌بخشند كه از علم و دانش، نیرو و قدرت، رأى صائب و تجربه و اندوخته‌هاى فكرى خود، از نیازمندان مضایقه ندارند.

كانونى از خیر و بركتند، و چشمه جوشانى از آب زلال نیكی‌ها كه تشنه كامان را سیراب و محتاجان را به اندازه توانایى خویش بى نیاز مى‌سازند.

آرى اوصاف آنها مجموعه‌اى است از: عقیده محكم، ایمان قوى، عشق سوزان به اللَّه، عبادت و اطاعت، كوشش و حركت، و كمك در تمام ابعاد به بندگان خدا.

پی‌نوشت:

۱- «تتجافى» از ماده «جفا» در اصل به معنى برداشتن و دور ساختن است «جنوب» جمع «جنب» به معنى پهلو است و «مضاجع» جمع «مضجع» به معنى بستر است، و دور شدن پهلو از بستر كنایه از برخاستن از خواب و پرداختن به عبادت پروردگار در دل شب است.


برچسب ها : , , ,
دسته بندی : وقف در قرآن

دیدگاه بسته شده است.